ایران؛ سرزمین لشکرهای تک‌نفره

محمد طولابی ؛کارشناس و تحلیلگر مسائل اجتماعی و سیاسی

کنفرانس بین‌المللی تبادلات علمی در زمینه توسعه پایدار محیط زیست با حضور بیش از ۱۶۰۰ استاد، پژوهشگر و متخصص از ۱۱۰ کشور جهان در دانشگاه جنگلداری پکن برگزار شد؛ رویدادی که هدف آن تقویت همکاری‌های جهانی در حوزه‌های توسعه پایدار، انرژی‌های تجدیدپذیر، محیط زیست، آب و فاضلاب و بازیافت پسماند بود.
این کنفرانس از سوی وزارت منابع انسانی چین و ۳۰ دانشگاه معتبر آن کشور برگزار شد و نظم، دقت و سطح علمی بالای آن تحسین همه شرکت‌کنندگان را برانگیخت. حضور گسترده‌ی استادان، دانشجویان دکتری و کارشناسی ارشد، و برگزاری سخنرانی‌ها و کارگاه‌های تخصصی، نشان داد که جهان امروز مسیر پیشرفت را از جاده‌ی علم و تبادل تجربه می‌پیماید، نه از مسیر سیاست و شعار.
در میان شرکت‌کنندگان این رویداد بزرگ، نام پروفسور برات قبادیان – دانشمند برجسته ایرانی – درخشش ویژه‌ای داشت. او به دعوت رسمی دانشگاه جنگلداری پکن در این کنفرانس حضور یافت و با ارائه سخنرانی‌های علمی در حوزه‌های مهندسی مکانیک، اختراعات صنعتی و فناوری‌های نو، به‌عنوان یکی از نخبگان مستقل و جهانی ایران مورد تقدیر قرار گرفت.
پروفسور قبادیان که از برترین استادان ایرانی در حوزه نفت و انرژی است، با تلاش و پشتکار فردی خود به جمع یک درصد پرفسورهای برتر جهان راه یافته و در ده‌ها پروژه بین‌المللی علمی حضور داشته است. او نه به‌عنوان مأمور دولتی، بلکه به‌عنوان سفیر علم، اخلاق و خودباوری ایرانی در جمع نخبگان جهان حاضر شد و نشان داد که برای اعتلای نام ایران، می‌توان بی‌هیاهو اما مؤثر گام برداشت.
نمونه‌هایی چون قبادیان را می‌توان «لشکرهای تک‌نفره» نامید؛ انسان‌هایی که با باور به توانایی خود، بدون تکیه بر بودجه‌ها و حمایت‌های حکومتی، در میدان‌های علمی و فکری می‌درخشند و پرچم ایران را بالا می‌برند. در کشوری که گاه نخبگانش در سایه سیاست‌زدگی و بی‌توجهی به استعدادهای مستقل قرار می‌گیرند، چنین چهره‌هایی یادآور این حقیقت‌اند که پیشرفت از مسیر دولت نمی‌گذرد، بلکه از اراده‌ی مردم و خلاقیت فردی آغاز می‌شود.
جهان امروز با سرعتی حیرت‌انگیز در حال حرکت به سوی نوآوری و توسعه‌ی فناورانه است. کشورهایی که به نخبگان مستقل خود بها داده‌اند، نه تنها در عرصه علم بلکه در اقتصاد و سیاست جهانی هم اثرگذار شده‌اند. اما در ایران، هنوز هم بسیاری از استعدادهای واقعی در انتظار فرصتی هستند تا دیده شوند.
حمایت از نخبگان مستقل، هزینه نیست؛ آینده‌سازی است. دولتی که قدر علم را بداند، در واقع از امنیت و اقتدار ملی خود محافظت کرده است.
و ای‌کاش در ایران نیز دانشگاه‌ها و مراکز علمی ما، مستقل از نگاه‌های سیاسی، به پژوهش‌های واقعی در زمینه‌های جنگلداری، محیط زیست، اختراع و فناوری‌های نو می‌پرداختند؛ چرا که مسیر نجات کشور، از دل علم می‌گذرد نه سیاست.
کنفرانس چین بار دیگر ثابت کرد که دیپلماسی واقعی، در دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌ها رقم می‌خورد، نه فقط در جلسات رسمی. علم، زبانی جهانی است که نه نیاز به ترجمه دارد و نه مرز می‌شناسد. اگر هر ایرانی، صرف‌نظر از حمایت‌ها یا موانع، در مسیر تخصص و خلاقیت خود گام بردارد، کشورمان می‌تواند دوباره در صف نخست علم و صنعت جهان بایستد.
ایران، سرزمین استعدادهای بی‌پایان است؛ سرزمینی که در آن هر فرد می‌تواند به اندازه یک وزارتخانه کارساز باشد.
بیاییم به جای انتظار از دولت، خود دولتِ وجدان، خلاقیت و عمل خویش باشیم. آنگاه خواهیم دید که لشکرهای تک‌نفره‌ی ایرانی، می‌توانند جهانی را به تحسین وادارند.

محمد طولابی، جانباز و کارشناس مسائل اجتماعی و سیاسی

منبع؛ روزنامه  همدلی