رسمی شدند؛ اما یک مشکل باقی ماند
برای نیروهای ایثارگر، اجرای قانون تبدیل وضعیت اتفاق مهمی بود؛ مطالبه‌ای چندساله که سرانجام وضعیت استخدامی هزاران نفر را تعیین تکلیف کرد. با این حال، پس از فروکش کردن خوشحالی اولیه، مسئله دیگری خود را نشان داد: دریافتی بخشی از این کارکنان.
یکی از مخاطبان فانوس زاگرس در یادداشتی که زمینه تهیه این گزارش شد، نوشته است: «علی‌رغم اجرای قانون تبدیل وضعیت، بسیاری از ما با مشکل پایین بودن شدید حقوق مواجه هستیم. وضعیت معیشتی ما پس از تبدیل وضعیت با تورم فعلی همخوانی ندارد.»
این گلایه در میان برخی نیروها تا جایی پیش رفته که امروز جمله‌ای قابل تأمل شنیده می‌شود: «کاش تبدیل وضعیت نمی‌شدیم.»
علی بهمنی، کارمند تبدیل‌وضعیت‌شده مشمول بند «د»، به خبرنگار فانوس زاگرس می‌گوید امنیت شغلی حاصل از رسمی‌شدن قابل انکار نیست، اما شرایط حقوقی باعث شده بخشی از همکاران نگاه متفاوتی به نتیجه این فرآیند داشته باشند.
او می‌گوید: «سال‌ها منتظر تبدیل وضعیت بودیم و طبیعی بود که از رسمی‌شدن خوشحال باشیم، اما بعد از آن بحث دریافتی به یکی از مشکلات اصلی تبدیل شد. امروز همکارانی داریم که به دلیل شرایط حقوقی می‌گویند از تبدیل وضعیت پشیمان شده‌اند.»
به گفته بهمنی، انتظار کارکنان دریافت امتیازی خارج از مقررات نیست؛ آنها می‌خواهند مشخص شود مسیر رشد حقوقی‌شان چگونه تعریف شده و برنامه وزارت نفت برای افرادی که در سطوح پایین جدول قرار گرفته‌اند چیست.
گره‌ای به نام «جدول بدو استخدام»
بخش قابل توجهی از کارکنانی که با فانوس زاگرس گفت‌وگو کرده یا پیام فرستاده‌اند، ریشه مشکل را در نقطه شروع می‌بینند: جدول بدو استخدام وزارت نفت.
استدلال آنها ساده است؛ وقتی حقوق فرد از یک پایه پایین آغاز شود، افزایش‌های سالانه نیز روی همان عدد اعمال خواهد شد و جبران فاصله ایجادشده دشوار می‌شود.
این موضوع در سال‌هایی که افزایش عمومی حقوق کارکنان عمدتاً در محدوده حدود ۲۰ درصد قرار داشته، بیشتر به چشم آمده است. افزایش درصدی یکسان روی پایه‌های متفاوت، افزایش ریالی یکسانی ایجاد نمی‌کند؛ بنابراین کارکنانی که از پایه پایین‌تری شروع کرده‌اند، می‌گویند تداوم این روش بدون اصلاح کف جدول، الزاماً مشکل آنها را حل نمی‌کند.
از همین‌جاست که مطالبه از «افزایش حقوق» فراتر می‌رود و به اصلاح مبنای حقوقی بدو استخدام می‌رسد.
پای ورودی‌های ۹۲ و ۱۴۰۲ هم در میان است
این مسئله فقط به ایثارگران محدود نیست. دو گروه دیگری که نام آنها در مطالبات ارسالی به فانوس زاگرس بارها تکرار شده، استخدامی‌های سال‌های ۱۳۹۲ و ۱۴۰۲ هستند.
غلامرضا آسترکی، از کارکنان ورودی سال ۹۲ وزارت نفت، می‌گوید بیش از یک دهه خدمت باید اثر ملموس‌تری در وضعیت شغلی و دریافتی این گروه داشته باشد.
او می‌گوید: «بیش از ده سال از ورود ما به صنعت نفت گذشته است. در این مدت تجربه کسب کرده‌ایم و مسئولیت‌های مختلفی داشته‌ایم. انتظار طبیعی یک کارمند این است که با افزایش سابقه و تجربه، مسیر رشد او نیز مشخص باشد.»
اما مسئله ورودی‌های ۱۴۰۲ از زاویه دیگری قابل توجه است. آنها در ابتدای مسیر خدمت قرار دارند، اما بخشی از این کارکنان از همان سال‌های نخست با پایین بودن دریافتی مواجه شده‌اند.
کنار هم قرار دادن این دو نسل استخدامی یک پرسش مهم ایجاد می‌کند: چگونه کارکنانی که بیش از یک دهه با یکدیگر فاصله استخدامی دارند، امروز درباره یک مسئله مشترک سخن می‌گویند؟
اگر پاسخ در ساختار جدول ورودی باشد، اصلاح آن می‌تواند از تکرار همین مسئله برای استخدامی‌های آینده نیز جلوگیری کند.
روایت یک نیروی دکل؛ «کاش شرایط کار هم در فیش دیده می‌شد»
این مطالبه در مناطق عملیاتی شکل دیگری پیدا می‌کند. حسین باختری، نیروی دکل شرکت ملی حفاری ایران و از کارکنان تبدیل‌وضعیت‌شده مشمول بند «و»، می‌گوید شرایط کار عملیاتی باید در بررسی وضعیت دریافتی کارکنان مورد توجه قرار گیرد.
او می‌گوید: «کار روی دکل یعنی شیفت‌های طولانی، دوری از خانواده، گرما و سرما و حضور در کنار تجهیزات سنگین. تبدیل وضعیت برای ما اتفاق مثبتی بود، اما انتظار داشتیم سابقه، مسئولیت و شرایط واقعی کار نیز در وضعیت دریافتی دیده شود.»
باختری نیز از پشیمانی برخی همکاران سخن می‌گوید: «وقتی کسی سال‌ها منتظر رسمی‌شدن بوده و بعد از آن به دلیل شرایط حقوقی می‌گوید کاش تبدیل وضعیت نمی‌شدم، این جمله باید مورد توجه قرار بگیرد.»
از نگاه او، نیروهای عملیاتی امتیاز خارج از قانون نمی‌خواهند؛ مسئله آنها تناسب میان سابقه، مسئولیت و شرایط کار با دریافتی است.
آن «اقدامات خوب» به کجا رسید؟
این پرونده اکنون یک نقطه امید نیز دارد. نفت‌آنلاین پیش‌تر در بخش هشتم گفت‌وگوی اختصاصی با خانم خزایی، معاون وزیر نفت، موضوع حقوق استخدامی‌های سال‌های ۱۳۹۲ و ۱۴۰۲ و همچنین ایثارگران تبدیل‌وضعیت‌شده‌ای را که همچنان در زمره کف‌بگیران قرار دارند، مطرح کرد.
خانم خزایی در بخش دیگری از پاسخ خود که رسانه‌ای نشده است، به خبرنگار فانوس زاگرس اعلام کرد:
«اقدامات خوبی درخصوص کف‌بگیران در حال انجام است و پس از به نتیجه رسیدن، در آینده نزدیک اطلاع‌رسانی خواهد شد.»
حالا کارکنان منتظرند بدانند این اقدامات دقیقاً چیست. آیا اصلاح جدول بدو استخدام نیز در دستور کار قرار دارد؟ نیروهای ایثارگر بندهای «د» و «و» چه وضعیتی خواهند داشت؟ برای استخدامی‌های ۹۲ و ۱۴۰۲ چه تصمیمی گرفته شده و آثار احتمالی این اصلاحات چه زمانی در فیش حقوقی کارکنان دیده خواهد شد؟
مسئله فقط چند میلیون تومان نیست
آنچه از روایت کارکنان برمی‌آید، موضوعی فراتر از یک افزایش مقطعی است. اگر نقطه شروع حقوقی پایین باشد، اضافه کردن درصدی ثابت در پایان هر سال ممکن است مشکل را به سال بعد منتقل کند، نه اینکه آن را از ریشه برطرف کند.
از همین رو، شاید مهم‌ترین بخش این مطالبه، بررسی دوباره ساختاری باشد که حقوق کارکنان از آن آغاز می‌شود.
در این میان، شنیده شدن جمله «از تبدیل وضعیت پشیمان شده‌ایم» از سوی کارکنانی که روزگاری برای رسمی‌شدن انتظار طولانی کشیده‌اند، موضوع کوچکی نیست و می‌تواند هشداری برای متولیان منابع انسانی باشد.
اکنون که معاونت منابع انسانی وزارت نفت از انجام اقداماتی برای کف‌بگیران خبر داده، کارکنان بیش از هر چیز منتظر نتیجه‌اند؛ نتیجه‌ای که مشخص کند اصلاحات مورد اشاره چه کسانی را شامل می‌شود و چه زمانی اجرایی خواهد شد.
فانوس زاگرس این مطالبه را تا اعلام نتیجه نهایی پیگیری خواهد کرد؛ هزاران کارمند صنعت نفت اکنون منتظرند ببینند وعده اصلاح وضعیت کف‌بگیران چه زمانی از مرحله بررسی عبور می‌کند و به فیش حقوقی آنها می‌رسد.
پس از مطالعه گزارش نظر خود را بنویسید
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 1 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 1