به گزارش خبرنگار فانوس زاگرس، یکی از کارکنان صنعت نفت در پیامی از مشکلات متعدد خود در مسیر درمان سرطان گفته است؛ مشکلاتی که از تأمین هزینه دارو و محدودیت‌های درمانی آغاز می‌شود و تا شرایط کار شیفتی، مسائل مددکاری و دشواری استفاده از برخی تسهیلات مالی ادامه پیدا می‌کند.
این کارمند می‌گوید در برخی مراحل شیمی‌درمانی، هزینه داروهای مورد استفاده برای یک فاکتور به حدود ۳۰۰ میلیون تومان می‌رسد، اما به گفته وی، بازپرداخت شرکت بر مبنای معادل ایرانی دارو محاسبه شده و در نمونه مورد اشاره، حدود ۳۰ میلیون تومان به وی بازگردانده می‌شود.
اگر این روایت و ارقام پس از بررسی اسناد تأیید شود، باید پرسید یک کارمند مبتلا به سرطان قرار است فاصله چندصد میلیون تومانی هزینه درمان را از کجا تأمین کند؟
این فقط مشکل یک کارمند نیست
فانوس زاگرس تأکید می‌کند موضوع این گزارش را نباید صرفاً مشکل شخصی یک کارمند تلقی کرد.
هزاران نفر از کارکنان صنعت نفت در پالایشگاه‌ها، سکوهای دریایی، مناطق عملیاتی، واحدهای حفاری و تأسیسات نفت و گاز مشغول فعالیت هستند و بخشی از آنان سال‌ها در شرایط دشوار عملیاتی، شیفت‌های کاری و محیط‌های صنعتی خدمت می‌کنند.
بدیهی است ابتلا به سرطان یا هر بیماری صعب‌العلاج الزاماً ناشی از شرایط شغلی نیست و تعیین رابطه میان بیماری و محیط کار نیازمند بررسی تخصصی پزشکی و بهداشت حرفه‌ای است؛ اما واقعیت ساده این است که کارکنان صنعت نفت نیز ممکن است مانند هر فرد دیگری خدای ناکرده با سرطان یا دیگر بیماری‌های سخت مواجه شوند. ماهیت دشوار و طاقت‌فرسای بسیاری از مشاغل عملیاتی نفت نیز ضرورت وجود یک نظام حمایتی قدرتمند برای چنین روزهایی را دوچندان می‌کند.
بنابراین سؤال اصلی این نیست که امروز یک نفر با این مشکلات مواجه شده است؛ سؤال این است که اگر فردا ده‌ها یا صدها کارمند دیگر درگیر چنین شرایطی شدند، چه سازوکار مشخصی از آنها و خانواده‌هایشان حمایت خواهد کرد؟
بیمار صعب‌العلاج نباید میان درمان و درآمد یکی را انتخاب کند
یکی از مهم‌ترین گلایه‌های مطرح‌شده، ادامه کار شیفتی در دوران بیماری و نبود تسهیلات کافی برای طی کردن دوره درمان بدون نگرانی از کاهش درآمد است.
کارمندی که درگیر شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی است، علاوه بر خود بیماری با عوارض درمان، مراجعات پزشکی و فشار روحی و مالی بر خانواده مواجه است.
آیا منطقی نیست صنعت نفت برای چنین کارکنانی یک پروتکل ویژه داشته باشد؟
کاهش یا تغییر شیفت بدون آسیب به دریافتی، مرخصی‌های ویژه درمان، امکان تغییر موقت محل یا نوع کار، حمایت مالی اضطراری و تسهیل اعزام به مراکز تخصصی می‌تواند بخشی از یک بسته حمایتی مشخص برای این کارکنان باشد.
وقتی هزینه دارو ۳۰۰ میلیون است…
این مخاطب فانوس زاگرس همچنین مدعی است شرکت در خصوص برخی داروهای خارجی، هزینه را بر مبنای معادل ایرانی محاسبه می‌کند؛ به‌گونه‌ای که در نمونه مطرح‌شده، از حدود ۳۰۰ میلیون تومان هزینه دارویی، نزدیک به ۳۰ میلیون تومان بازپرداخت شده است.
این موضوع نیازمند پاسخ دقیق مسئولان است.
اگر پزشک معالج بنا بر شرایط بیمار دارویی را ضروری تشخیص دهد، سازوکار حمایت از بیمار چیست؟ آیا کمیته‌ای برای بررسی موارد خاص وجود دارد؟ سقف حمایت چقدر است؟ و آیا کارمند باید بخش اعظم چنین هزینه سنگینی را شخصاً پرداخت کند؟
چرا بیمار برای درمان باید گرفتار بروکراسی شود؟
این کارمند همچنین درباره نحوه ارجاع برای پرتودرمانی، هزینه‌های یک مرکز طرف قرارداد در اهواز و دشواری دریافت مجوز برای درمان در تهران مطالبی مطرح کرده است.
فانوس زاگرس مستقلاً درباره صحت این موارد قضاوت نمی‌کند و انتظار دارد مسئولان مربوط درباره آنها پاسخ دهند؛ اما اصل مطالبه روشن است:
بیمار مبتلا به سرطان نباید برای انتخاب مسیر درمان مناسب، دریافت مجوز، تأمین هزینه دارو و استفاده از خدمات حمایتی وارد یک ماراتن اداری شود.
مددکاری باید در سخت‌ترین روزها کنار کارمند باشد
انتقاد دیگر مطرح‌شده به عملکرد ساختارهای منابع انسانی و مددکاری بازمی‌گردد.
برای بیماری‌های صعب‌العلاج نمی‌توان با همان فرآیندهای عادی اداری برخورد کرد. پیشنهاد مشخص فانوس زاگرس این است که برای این گروه از کارکنان، «پرونده ویژه حمایت درمانی» تشکیل شود و یک مسئول مشخص، از زمان تشخیص بیماری تا پایان درمان، امور اداری، درمانی و حمایتی فرد را پیگیری کند.
دسترسی به وام و کمک‌های اضطراری نیز باید بر اساس ضوابط روشن و شرایط بیمار باشد، نه اینکه فرد بیمار برای دریافت یک تسهیلات ناچار به پیگیری‌های فرسایشی یا توصیه گرفتن از این و آن شود.
امروز او؛ فردا شاید یکی دیگر…
این گزارش درباره یک نفر آغاز شده، اما مطالبه آن متعلق به یک نفر نیست.
کارکنان صنعت نفت، به‌ویژه نیروهای عملیاتی، سال‌های زیادی از عمر خود را در شرایط سخت کاری می‌گذرانند. حداقل انتظار این است که اگر روزی یکی از آنان خدای ناکرده با سرطان یا بیماری صعب‌العلاج دیگری مواجه شد، مطمئن باشد سازمانی که سال‌ها برای آن کار کرده، در سخت‌ترین روزهای زندگی پشت او و خانواده‌اش خواهد ایستاد.
فانوس زاگرس از وزارت نفت و چهار شرکت اصلی می‌خواهد به‌صورت شفاف اعلام کنند چه پروتکل واحدی برای حمایت از کارکنان مبتلا به سرطان و بیماری‌های صعب‌العلاج دارند؛ از تأمین دارو و هزینه‌های درمان گرفته تا شرایط شیفت، مرخصی، حفظ سطح درآمد، اعزام به مراکز تخصصی، مددکاری و تسهیلات مالی.
بیماری خبر نمی‌کند که قربانی بعدی چه کسی است.
نباید منتظر ماند تا پرونده‌های مشابه بیشتری شکل بگیرد و بعد به فکر تدوین سازوکار حمایتی افتاد. امروز زمان آن است که صنعت نفت برای سخت‌ترین روزهای زندگی کارکنانش یک نظام حمایتی شفاف، قدرتمند و در شأن آنان ایجاد کند.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0