ماجرا پیچیده نیست؛ قرارداد بیمه تکمیلی البرز از اول مهرماه ۱۴۰۴ تا ۳۱ شهریورماه ۱۴۰۵ اعتبار داشته است. یعنی تاریخ پایان قرارداد نه ناگهانی بوده، نه غیرقابل پیش‌بینی و نه اتفاقی که مسئولان یک‌شبه با آن مواجه شده باشند.
اما با پایان شهریور، براساس گزارش‌های دریافتی فانوس زاگرس، خدمات بیمه تکمیلی مشمولان این قرارداد، از جمله خدمات آنلاین، متوقف شده و فرآیند اداری مربوط به بیمه‌گر دوره جدید هنوز به مرحله‌ای نرسیده که استمرار خدمات بدون وقفه تضمین شود.
سؤال همین‌جاست: آقایان مسئول! ۳۱ شهریور مگر تاریخ محرمانه بود؟
از یک سال قبل مشخص بود که این قرارداد دقیقاً چه روزی تمام می‌شود. چرا فرآیند انتخاب بیمه‌گر بعدی آن‌قدر زود آغاز نشد که قرارداد جدید از ساعت صفر اول مهر آماده اجرا باشد؟
واقعاً برای چنین مسئله قابل پیش‌بینی‌ای باید کارکنان پیام بدهند، اعتراض کنند و نگران هزینه‌های درمان خود و خانواده‌هایشان شوند تا دستگاه اداری به حرکت بیفتد؟
اینجا پای درمان کارکنان وسط است، نه یک نامه اداری!
آنچه ظاهراً در میان کاغذبازی‌ها و فرآیندهای اداری فراموش شده، این است که پشت عنوان «بیمه تکمیلی» انسان قرار دارد.
ممکن است همین امروز یک کارمند نفت نیازمند بستری شدن باشد؛ خانواده یک نیروی عملیاتی هزینه جراحی داشته باشد؛ بیماری برای تصویربرداری، آزمایش یا ادامه درمان مراجعه کند.
چه کسی پاسخگوی این فاصله خواهد بود؟
کارکنان در پیام‌های خود به فانوس زاگرس صریحاً می‌پرسند: چرا باید قصور یا تأخیر احتمالی در فرآیندهای اداری را ما با پول، اضطراب و بلاتکلیفی درمانی خود و خانواده‌هایمان جبران کنیم؟
حتی یک راه‌حل ساده هم وجود داشت
اگر انتخاب و آغاز به‌کار بیمه‌گر جدید به هر دلیلی زمان‌بر بوده، چرا از قبل برای تمدید موقت یک یا دوماهه قرارداد بیمه البرز برنامه‌ریزی نشد تا قرارداد جدید نهایی شود؟
آیا حفظ پیوستگی خدمات درمانی کارکنان صنعت نفت آن‌قدر اهمیت نداشت که چند هفته قبل از پایان قرارداد، برای چنین سناریوی کاملاً قابل پیش‌بینی‌ای تدبیر شود؟
مسئولان مربوطه باید توضیح دهند چرا مسئله‌ای با تاریخ پایان کاملاً مشخص، باید به نقطه‌ای برسد که کارکنان صنعت نفت در نخستین روزهای مهر به‌جای استفاده عادی از خدمات بیمه‌ای، دنبال پاسخ این سؤال باشند که «بیمه تکمیلی ما چه شد؟»
کارکنان نفت نباید تاوان «دیر جنبیدن» سیستم اداری را بدهند
فانوس زاگرس پیش از این بارها صدای اعتراض کارکنان درباره سقف تعهدات، خدمات دندانپزشکی، عینک و سایر مشکلات بیمه تکمیلی را منعکس کرده است؛ اما امروز مسئله حتی از کیفیت خدمات نیز عبور کرده است.
حالا صحبت از اصل برقرار بودن خدمت است.
برای مجموعه‌ای به بزرگی صنعت نفت، ایجاد خلأ در یک قرارداد درمانی که تاریخ انقضای آن ماه‌ها قبل معلوم بوده، نیازمند توضیح شفاف مسئولان است.
کارکنانی که در گرمای مناطق عملیاتی، روی دکل‌ها، سکوهای دریایی، پالایشگاه‌ها و تأسیسات صنعت نفت کار می‌کنند، نباید برای ابتدایی‌ترین خدمات درمانی خانواده خود گرفتار فاصله میان «پایان قرارداد قبلی» و «شروع قرارداد بعدی» شوند.
وزارت نفت پاسخ دهد؛ چه کسی مسئول این وضعیت است؟
فانوس زاگرس از مسئولان ذی‌ربط می‌خواهد بدون کلی‌گویی پاسخ دهند:
چرا قرارداد جدید پیش از پایان قرارداد قبلی تعیین تکلیف نشد؟
بیمه‌گر جدید چه زمانی خدمات خود را آغاز خواهد کرد؟
تکلیف هزینه‌های درمانی کارکنان در دوره وقفه چه می‌شود؟
و چرا برای جلوگیری از قطع خدمات، قرارداد بیمه البرز به‌صورت موقت یک یا دو ماه تمدید نشد؟
این پرسش‌ها امروز فقط پرسش فانوس زاگرس نیست.
اینها پرسش کارکنانی است که پیام‌هایشان به فانوس زاگرس نشان می‌دهد از وضعیت پیش‌آمده به‌شدت شاکی‌اند.
وقتی تاریخ پایان قرارداد یک سال روی کاغذ نوشته شده، دیگر نمی‌توان رسیدن آن روز را «غافلگیری» نامید.
کارکنان نفت حق دارند بپرسند: اگر دستگاه عریض‌وطویل اداری صنعت نفت نمی‌تواند برای قراردادی که تاریخ پایانش از یک سال قبل معلوم است، به‌موقع تصمیم بگیرد، پس دقیقاً چه زمانی قرار است به فکر کارکنان باشد؟
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 0