غذای بی‌کیفیت در صنعت نفت؛ گلایه‌ای که از سکوهای دریایی تا عسلویه و خوزستان ادامه دارد

یکی از بیشترین گلایه‌های مخاطبین نفت‌آنلاین، مربوط به برخی سکوهای نفت و گاز است؛ جایی که کارکنان هفته‌ها و گاهی ماه‌ها دور از خانواده، در شرایط سخت آب‌وهوایی و عملیاتی زندگی و کار می‌کنند. طبیعی است که در چنین شرایطی، غذا فقط یک وعده غذایی نیست؛ بلکه مهم‌ترین عامل حفظ روحیه و انرژی کارکنان محسوب می‌شود. با این حال، کارکنان می‌گویند کیفیت برخی غذاها نه‌تنها رضایت‌بخش نیست، بلکه گاهی به دغدغه روزانه آنها تبدیل شده است.

این وضعیت در بسیاری از شرکت‌های نفت، گاز ، پالایش و پتروشیمی مستقر در عسلویه نیز بارها از سوی کارکنان به نفت‌آنلاین گزارش شده است. منطقه‌ای که به عنوان پایتخت انرژی ایران شناخته می‌شود، هنوز در تأمین یکی از ابتدایی‌ترین نیازهای نیروی انسانی خود با انتقادهای جدی روبه‌رو است. بسیاری از کارکنان از منوهای یکنواخت، غذاهای بیش از حد چرب، کیفیت نامناسب مواد اولیه و نبود تنوع غذایی گلایه دارند؛ موضوعی که به گفته آنها، سال‌هاست بدون راهکار اساسی ادامه دارد.

در مناطق عملیاتی نفت‌خیز خوزستان نیز شرایط تفاوت چندانی ندارد. کارکنان برخی واحدهای عملیاتی معتقدند کیفیت غذا در سال‌های اخیر کاهش یافته و نظارت مؤثری بر عملکرد پیمانکاران تغذیه وجود ندارد. این در حالی است که نیروهای عملیاتی در گرمای طاقت‌فرسای جنوب، شیفت‌های طولانی و شرایط دشوار کاری، بیش از هر زمان دیگری به تغذیه سالم، استاندارد و مقوی نیاز دارند.

برخلاف تصور برخی تصمیم گیران ، کیفیت غذای پرسنلی تنها به طعم غذا خلاصه نمی‌شود. کارشناسان معتقدند غذایی که هر روز تکراری، سنگین، روغنی یا بی‌کیفیت باشد، خیلی زود اثر خود را در افت تمرکز، کاهش انرژی، بی‌حوصلگی و نارضایتی کارکنان نشان می‌دهد. تقریباً همه کارکنان تجربه کرده‌اند که پس از صرف یک غذای سنگین و بی‌کیفیت، ادامه شیفت کاری با رخوت، کاهش تمرکز و افت راندمان همراه می‌شود؛ مسئله‌ای که در صنایع حساس نفت و گاز می‌تواند پیامدهایی فراتر از کاهش بهره‌وری داشته باشد.

یکی دیگر از مشکلات، تکرار خسته‌کننده منوهاست. در بسیاری از شرکت‌ها، کارکنان از قبل می‌دانند در طول هفته چه غذاهایی سرو خواهد شد؛ همان غذاهای همیشگی که بدون هیچ تنوعی بارها تکرار می‌شوند. ناهار که باید فرصتی برای بازیابی انرژی باشد، به وعده‌ای تبدیل شده که بسیاری از کارکنان تنها برای رفع گرسنگی آن را مصرف می‌کنند.

واقعیت این است که همه کارکنان یک سلیقه غذایی ندارند. برخی غذای سبک می‌خواهند، برخی غذای سنتی، برخی به دنبال رژیم غذایی سالم‌تر هستند و برخی نیز انتظار دارند در طول هفته، تنوعی واقعی در منوی غذایی ببینند. اما در بسیاری از قراردادهای تغذیه، همچنان همان نگاه قدیمی حاکم است؛ «یک غذا برای همه». نتیجه این رویکرد چیزی جز افزایش نارضایتی کارکنان نیست.

سؤال مهم اینجاست که چرا در صنعتی که میلیاردها دلار برای توسعه میدان‌ها، ساخت پالایشگاه‌ها و اجرای پروژه‌های عظیم هزینه می‌شود، کیفیت غذای نیروی انسانی هنوز در اولویت قرار ندارد؟ آیا صرفه‌جویی در قراردادهای تغذیه، ارزش آن را دارد که بر سلامت، انگیزه و بهره‌وری کارکنان تأثیر منفی بگذارد؟

کارکنان صنعت نفت بارها تأکید کرده‌اند که انتظار غذای لوکس ندارند؛ مطالبه آنها بسیار ساده است؛ غذای سالم، باکیفیت، متنوع، با مواد اولیه مناسب و کیفیتی که هر روز دستخوش تغییر نشود. خواسته‌ای که در بسیاری از شرکت‌های بزرگ دنیا، بخشی از سیاست‌های حفظ سرمایه انسانی محسوب می‌شود.

به نظر می‌رسد زمان آن رسیده است که مدیران صنعت نفت، گاز، پالایش و پتروشیمی نگاه خود را به مقوله تغذیه تغییر دهند. انتخاب پیمانکار تنها بر اساس کمترین قیمت، بدون نظارت مستمر بر کیفیت غذا، نتیجه‌ای جز افزایش نارضایتی کارکنان نخواهد داشت. سرمایه اصلی صنعت نفت، تجهیزات و تأسیسات نیست؛ نیروی انسانی متخصصی است که در گرمای خوزستان، رطوبت سنگین عسلویه و سکوهای دورافتاده خلیج فارس، شبانه‌روز برای تداوم تولید تلاش می‌کند.

شاید وقت آن رسیده باشد که به جای شنیدن دوباره گلایه‌های تکراری کارکنان، مدیران صنعت نفت یک بار برای همیشه کیفیت غذای پرسنلی را به عنوان بخشی از ایمنی، سلامت و بهره‌وری نیروی انسانی ببینند، نه صرفاً یک ردیف هزینه در قراردادهای خدماتی.