قطع اینترنت: دستوری امنیتی یا خیانتی داخلی در کمک به محاصره دریایی دشمن برای فلج کشور؟

محمدطولابی؛

یکی از دلایل اصلی مخالفت با قطع اینترنت این است که این اقدام، در عمل نمی‌تواند جلوی ارسال عکس، ویدئو یا اطلاعات حساس را بگیرد. چون نفوذی‌ها و جاسوسان، اصولاً از اینترنت‌های عمومی و روزمره مثل وای‌فای خانگی یا اینترنت اپراتورهای عمومی استفاده نمی‌کنند؛ این مسیرها ناامن، قابل رصد و پرخطر است. بنابراین قطع اینترنت بیشتر یک اقدام ضربه‌زننده به زندگی مردم است تا یک راهکار مؤثر امنیتی.

از طرف دیگر، نتیجه واقعی این سیاست روشن است:

قطع اینترنت یعنی مختل شدن کسب‌وکارها، زمین‌گیر شدن ارتباطات، افت شدید تولید و در نهایت فلج شدن اقتصاد؛ درست همان چیزی که دشمن از بیرون به دنبال آن است. وقتی اینترنت قطع می‌شود، کشور در لحظه‌های حساس، نه امن‌تر بلکه ضعیف‌تر می‌شود. این وضعیت یعنی همراهی با دشمن در چارچوبی شبیه محاصره؛ و این چیزی جز بوی خیانت داخلی و آسیب به منافع ملی ندارد.

در برابر این رویکرد غلط، راه درست روشن است:

باید دسترسی به اینترنت بین‌المللی و اتصال پایدار را فراهم کنیم تا امکان ادامه و حتی افزایش فعالیت کارخانجات و کسب‌وکارها وجود داشته باشد. تولید بیشتر یعنی عرضه بیشتر؛ و وقتی عرضه افزایش پیدا کند، فشار بر بازار کمتر می‌شود و می‌توان امیدوار بود که گرانی و تورم هم مهار شود.

پس سوال اصلی این است:

آیا باید کشور را با یک تصمیم ضربتی زمین‌گیر کنیم، یا با یک سیاست منطقی، تولید را روشن نگه داریم، اقتصاد را تقویت کنیم و راه نفس دشمن را ببندیم؟

قطع اینترنت، راه امنیت نیست؛ راه تعطیلی و فلج کردن کشور است.