ما را چه شده است؟!

ما را چه شده است؟!

سید قربانعلی موسوی شیرازی؛ 

به کجا داریم می رویم مقصود مان چیست از این همه یاوه بافی، تا کی باید انگ بی فرهنگی بر پیشانی ما نقش بندد و ابایی نداشته باشیم که مرتب مورد خطاب با این کلمه قرار گیریم.
هنوز بوی خاک دود گرفته از صحرای خونین خوزستان در سراسر ایران پخش می شود و مشام را نوازش می دهد که این بو، بوی خون شهدا است.
هنوز ناله های مردان ترکش خورده و زخمی قرارمان را بی قرار می کند و در ضمیر ناخودآگاه مان بر این همه تحمل درد احسنت و آفرین می گوییم.
هنوز خس خس سینه سوخته ها از بمب های شیمیایی آزارمان می دهد که اگر نبود این همه رشادت و دلاوری پیکر دختر هشت ساله آویزان شده در آنسوی اروند همچنان پابرجا می ماند.
مارا چه شده که در این وانفسای غریبه بودن با آثار جنگ وقتی به رزمنده ای می رسیم که بر اثر همان مواردی که برشمردم دچار اختلال حواس شده و گاهی ممکن است حرف های بزند که از نظر ما خنده آور است و ما فارغ از درد متحمل شده آن بزرگ مردان سعی در بازنشر آن در فضای مجازی داریم تا دیگران را هم به واسطه این موضوع بخندانیم.
خود که نبوده ایم و خانواده مان هم تاوان بودن مارا نداده است حداقل انسانیت حکم می کند برای فداکاری آن رزمنده شیمیایی شده ارزش قائل شویم و پرت و پلا گویی اورا به تمسخر نگیریم و اورا مضحکه این و آن نکنیم.
انسان باشید، مردی را با بزرگواری معنا کنید، او از جنس غیرت بوده و جنگ آسیب هایش را بر جسم و روح او ثبت کرده و اکنون نیاز به حمایت همتباران خود دارد.
باور کنید خندیدن به چنین افرادی جز مسخره بودن خودمان را تداعی نخواهد کرد و افرادی همچون خود ما ممکن است به خنده آیند و گرنه انسان با فرهنگ فرق بین مضحک و ترحم را می داند و به آن نمی خندد.
قدری بیشتر به باز نشر سخنان آن رزمنده شیمیایی دفاع مقدس فکر کنید.

انتهای خبر/