وقتی سقف حقوق پشت درهای بسته مانده است

 

کارکنان شاغل در سخت‌ترین مناطق عملیاتی کشور، از جمله سکوهای نفتی و گازی، با گرما، رطوبت، خطر حوادث شغلی و محیط‌های آلوده دست و پنجه نرم می‌کنند. آنان می‌گویند که بی‌توجهی مدیران منابع انسانی، معنایی جز نادیده گرفتن زحماتشان ندارد.

 

 بسیاری از این کارکنان معتقدند که مدیران پایتخت نشین به واقعیت‌های زندگی در سکوهای عملیاتی توجه کافی ندارند.

 

 

یکی از کارکنان سکوهای نفتی فلات قاره در گفتگو با فانوس زاگرس می گوید:

“ما در دل دریا و در شرایطی که هر روز خطر حوادث وجود دارد، تلاش می‌کنیم. اما وقتی می‌بینیم سقف حقوق ما پس از ماه‌ها هنوز تغییر نکرده، حس می‌کنیم زحماتمان نادیده گرفته شده است.”

 

“واقعاً نمی‌دانیم چرا کسی از مدیران ارشد منابع انسانی در پایتخت حاضر نیست یک روز در این سکوها زندگی کند و فشار کار و سختی شرایط را از نزدیک ببیند. اگر این اتفاق می‌افتاد، مطمئناً سقف حقوق تغییر می‌کرد.”

 

 

یکی از کارکنان سکوهای گازی پارس جنوبی نیز در گفتگو با فانوس زاگرس بیان کرد:

“سختی کار ما در سکوها، همراه با گرما و فشار کاری زیاد، نیازمند توجه ویژه است. اما هنوز هیچ اقدام عملی برای اصلاح سقف حقوق صورت نگرفته است. این موضوع باعث کاهش انگیزه و احساس بی‌عدالتی در میان کارکنان شده است.”

 

“ما انتظار داریم مدیران ارشد نشان دهند که ارزش نیروی انسانی برایشان فقط شعار نیست. اصلاح حقوق باید از حرف به عمل برسد و دیگر نمی‌توان به وعده‌های تکراری اکتفا کرد.”

 

 

بحران حقوق تنها یک موضوع مالی نیست، بلکه آزمونی برای سنجش عدالت سازمانی است. فانوس زاگرس بارها هشدار داده است که ادامه این وضعیت می‌تواند به بی‌انگیزگی و ناامیدی و حتی مهاجرت کارکنان منجر شود. آنچه امروز مورد انتظار است، اقدام فوری برای بازنگری سقف حقوق سال ۱۴۰۴ و نشان دادن ارزش واقعی نیروی انسانی در صنعت نفت است.