خنجری از پشت دولت

محمد طولابی ؛ جانباز و تحلیلگر سیاسی در یادداشتی نوشت:

آقای دکتر پزشکیان!

دولت شما با شعار عدالت علوی، صداقت و بازگشت به ارزش‌های نهج‌البلاغه روی کار آمد. شعارها و سخنان شما همواره حاکی از این بود که عدالت محور همه تصمیمات خواهد بود و پایبندی به قانون برایتان اهمیت دارد. اما تجربه نشان داده که بزرگ‌ترین آسیب‌ها به دولت‌ها نه از دشمنان بیرونی، بلکه از درون وارد می‌شود؛ از همان کسانی که باید مایه اعتماد عمومی باشند. رفتار برخی اعضای کابینه، به‌ویژه خانم فرزانه صادق، وزیر راه و شهرسازی، نمونه‌ای از همین آسیب است.

این رفتار صرفاً یک حادثه شخصی یا اداری نبود. طبق گزارش‌ها، خانم صادق هنگام بازگشت از سفر باکو، از تحویل کیف خود برای بازرسی توسط دستگاه ایکس‌ری خودداری کرد و سپس محل را ترک نمود. رئیس فرودگاه اردبیل که تنها وظیفه قانونی خود را انجام داده بود، در ادامه از سمت خود برکنار شد. این حادثه، نه تنها قانون را زیر پا گذاشت، بلکه روح عدالت علوی را نیز جریحه‌دار کرد.

قرائت نهج‌البلاغه، اگر به تغییر رفتار نینجامد، همان بلایی را تکرار می‌کند که در تاریخ اتفاق افتاد؛ قرآن بر نیزه و عدالت قربانی قدرت شد.

امیرالمؤمنین علی(ع) فرمود:

«العدل یضع الأمور مواضعها»

عدالت هر چیز را در جای خودش می‌نشاند؛ اما در این ماجرا، جای حق و باطل، قانون‌مدار و قانون‌گریز، عوض شد.

در بیانیه‌ی رسمی شرکت فرودگاه‌ها اعلام شد که این تغییر مدیریتی «در چارچوب ارزیابی‌های طبیعی» انجام شده و رسانه‌هایی که خبر را منتشر کرده‌اند، «وابسته به دشمنان» هستند. اما خبر نخستین بار توسط رسانه‌های داخلی منتشر شد. پس چرا هر انتقاد داخلی را با برچسب «دشمن» پاسخ می‌دهند؟ آیا پرسش و مطالبه‌ی مردم نیز جرم است؟

نهج‌البلاغه تنها کتاب سخن نیست؛ آیینه‌ی عمل است. علی(ع) وقتی شنید زره‌اش نزد مرد یهودی است، نزد قاضی رفت. قاضی به نفع یهودی حکم داد، زیرا شاهدی علیه او نبود. علی برخاست، حکم را پذیرفت و گفت:

«اگر عدالت را برای خود نخواهی، عدالت برپا نخواهد ماند.»

این یعنی عدالت علوی در عمل، نه در شعار. امروز نیز عدالت در آزمون اردبیل مردود شد؛ نه به خاطر رفتار یک وزیر، بلکه به دلیل سکوت کسانی که باید از قانون حمایت می‌کردند. وقتی مأمور قانون تنبیه می‌شود و متخلف مورد حمایت قرار می‌گیرد، دیگر نهج‌البلاغه راهنمای عمل نمی‌شود و اعتماد عمومی نیز خدشه‌دار خواهد شد.

اکنون از شما انتظار می‌رود که با این بی‌قانونی‌ها برخورد شود تا برای دیگر وزرا درس عبرت و برای نیروهای امنیتی و نظارتی مشوقی برای رفتار یکسان با همه—چه کارگر، چه وزیر و چه وکیل— ایجاد شود. عدالت زمانی زنده است که همه در برابر قانون یکسان باشند و هیچ مقام یا فردی از شمول قانون مستثنی نباشد.

بزرگ‌ترین خطر برای دولت، نه از دشمنان خارجی، بلکه از تکرار چنین رفتارهایی در درون کابینه است. تکرار تخلف، خنجری از پشت به دولت عدالت‌محور است؛ زخمی که نه با تبلیغ درمان می‌شود و نه با سکوت فراموش می‌گردد. اگر عدالت بر زمین بماند، هیچ دشمنی برای زمین زدن دولت لازم نیست، زیرا خنجر را دوستان از پشت خواهند زد.

پس بیایید نهج‌البلاغه را بخوانیم، نه برای تظاهر، بلکه برای تطهیر. علی(ع) حکومت را نخواست تا قدرت بگیرد؛ خواست تا انسان بماند. و هر کس به نام عدالت ظلم کند، نه علی را شناخته و نه نهج‌البلاغه را.