به گزارش خبرنگار فانوس زاگرس، بر اساس لایحه بودجه ۱۴۰۵، سقف پاداش پایان خدمت بازنشستگان ۷۵۰ میلیون تومان تعیین شده؛ رقمی که نسبت به سال گذشته تنها ۱۰۰ میلیون تومان افزایش داشته است.
افزایشی ناچیز در شرایطی که تورم، ارزش واقعی این پاداش را عملاً بلعیده و آن را از «حقِ پایان خدمت» به عددی بیاثر تبدیل کرده است.
نکته قابل تأمل آنجاست که در قانون پاداش پایان خدمت ــ که سالها پیش تصویب شده ــ هیچ پیشبینیای برای مشاغل خاص و سخت صورت نگرفته است.
بهعنوان نمونه، کارکنان صنعت نفت حتی اگر ۴۰ سال خدمت کنند، پاداش پایان خدمتشان فقط معادل ۳۰ سال محاسبه میشود؛ گویی سالهای اضافهای که در سختترین شرایط کاری سپری شده، اساساً به حساب نمیآید.
مسئله زمانی جدیتر میشود که بدانیم بسیاری از کارکنان نفت، سالهای خدمت خود را در مناطق عملیاتی، شرایط طاقتفرسا، دوری از خانواده و محیطهای پرخطر گذراندهاند.
آیا منصفانه است پس از دههها کار در چنین شرایطی، هنگام بازنشستگی از حق و حقوق واقعی خود محروم بمانند؟
این نادیدهگرفتن زحمات، اگر بیعدالتی آشکار نیست، پس چیست؟ آیا این مصداق روشن حق الناس نیست؟
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 1 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 1